Όταν τα «αντισταθμιστικά» επιχειρούν να νομιμοποιήσουν τη λεηλασία.
- 11 Ιαν
- διαβάστηκε 3 λεπτά
Έγινε ενημέρωση: 11 Φεβ
Ο αγέρωχος Μπούμιστος Ξηρομέρου.
Ο ΕΟΣ Ακαρνανίας σας καλεί να υπογράψετε ηλεκτρονικά ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα Ακαρνανικά Όρη και να διαδώσετε το σύνδεσμο της ηλεκτρονικής υπογραφής και στα κοινωνικά σας δίκτυα (πολύ σημαντικό), ώστε να υπογράψουν όσο πιο πολλοί πολίτες.
Του Δημήτρη Κατσούλα.
Μέλος ορειβατικού συλλόγου ΕΟΣ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ.
Το τελευταίο διάστημα, και ενώ η αντίστασή μας στη λεηλασία των Ακαρνανικών βουνών συνεχίζεται, εμφανίζονται «προτάσεις» που επιχειρούν να τη νομιμοποιήσουν.
Προτάσεις που λένε, λίγο-πολύ, «Το έργο είναι δεδομένο. Σταματήστε να αντιδράτε, δεχτείτε κάποια αντισταθμιστικά, ένα καταφύγιο, ας πούμε».
Η λογική αυτή δεν είναι καινούργια. Όπου υπάρχουν αντιδράσεις, επιστρατεύονται ανταλλάγματα. Οι εταιρείες επιδιώκουν να προχωρήσουν τα έργα τους και, συνηθισμένες στον τρόπο με τον οποίο “γίνονται οι δουλειές” στην Ελλάδα, προσπαθούν να κατευνάσουν τις αντιστάσεις μοιράζοντας υποσχέσεις και ψευδο-οφέλη. Το ίδιο συμβαίνει παντού. Το ίδιο επιχειρείται και εδώ.
Αυτό που προκαλεί πραγματικό προβληματισμό, όμως, είναι το γεγονός ότι άνθρωποι που, τουλάχιστον φαινομενικά, δεν έχουν κανένα προσωπικό όφελος, υιοθετούν αυτή τη λογική και προτείνουν να αποδεχτούμε τα λεγόμενα «αντισταθμιστικά». Μας καλούν να συμφωνήσουμε στην κατασκευή ενός καταφυγίου, με το επιχείρημα ότι θα εξυπηρετούσε έναν ορειβατικό σύλλογο και ότι θα ήταν γενικότερα «καλό για τον τόπο».
Εδώ ακριβώς χρειάζεται να σταθούμε με σοβαρότητα. Ποια είναι τα πραγματικά οφέλη ενός τέτοιου έργου και ποια η ζημία; Τι σημαίνει η ανέγερση ενός μεγάλου κτιρίου σε υψόμετρο άνω των 900 μέτρων; Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο έργο θα αλλοιώσει το φυσικό περιβάλλον, θα επιβαρύνει το ορεινό οικοσύστημα και θα μεταβάλει μόνιμα τον χαρακτήρα της περιοχής.
Ο Μπούμιστος είναι ένα πανέμορφο βουνό. Όποιος φτάνει στην κορυφή του αντικρίζει μια πανοραμική και μοναδική θέα και έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται «στην κορυφή του κόσμου».
Πρόκειται για βουνό χαμηλού σχετικά υψομέτρου και περιορισμένης έκτασης. Ένας ορειβάτης μπορεί να ανέβει, να περιηγηθεί και να επιστρέψει την ίδια ημέρα σε κάποιο από τα χωριά των πρόποδων. Συνεπώς δεν υπάρχει αντικειμενική ανάγκη μόνιμου καταφυγίου.
Ακόμη και στην περίπτωση που κάποιος επιθυμεί να διανυκτερεύσει κοντά στην κορυφή, αυτό μπορεί να γίνει με ήπιο τρόπο, με ένα μικρό αντίσκηνο, και με σεβασμό στο περιβάλλον. Αυτή η πρακτική είναι απολύτως επαρκής και συμβατή με τον χαρακτήρα του βουνού, χωρίς να απαιτείται η κατασκευή ενός ογκώδους και μόνιμου κτιρίου.
Υπάρχει, όμως, και μια ακόμη κρίσιμη διάσταση που συχνά αποσιωπάται. Όταν δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη, ένα μεγάλο καταφύγιο πολύ εύκολα μετατρέπεται σε τουριστική επιχείρηση. Αυτό έχει συμβεί σε πολλά άλλα βουνά. Μπορεί τέτοιες δομές να αποφέρουν έσοδα σε όσους τις διαχειρίζονται, όμως η εμπορευματοποίηση του βουνού δεν αποτελεί στόχο για όλους, και σίγουρα όχι για όσους αντιλαμβάνονται τον ορειβατισμό ως σχέση με τη φύση και όχι ως επιχειρηματική δραστηριότητα.
Το όραμα για την περιοχή μπορεί και πρέπει να είναι διαφορετικό, καθαρά και ασφαλή μονοπάτια, οργανωμένα αναρριχητικά πεδία, σεβασμός στο τοπίο και συνεργασία με τους ανθρώπους της περιοχής. Τη διαμονή και την εστίαση τις εξυπηρετούν ήδη οι τοπικές επιχειρήσεις. Εκεί βρίσκεται η πραγματική στήριξη της τοπικής κοινωνίας, όχι στην επιβολή έργων που αλλοιώνουν τον τόπο.
Ένα καταφύγιο, ακόμη και αν τυπικά διαχειρίζεται από συλλογικότητα, αναπόφευκτα αλλάζει τον χαρακτήρα της. Τη μετατρέπει σε διαχειριστή υποδομών και συμφερόντων. Μπορεί να υπάρξουν έσοδα, όμως αυτά δεν είναι,και δεν πρέπει να γίνουν, αυτοσκοπός.
Το διακύβευμα, τελικά, είναι ξεκάθαρο. Τα βουνά δεν «αντισταθμίζονται». Δεν εξαγοράζονται με έργα, κτίρια και υποσχέσεις. Ο Μπούμιστος δεν χρειάζεται μεγάλα κατασκευαστικά αποτυπώματα για να αναδειχθεί· χρειάζεται σεβασμό, φροντίδα και ανθρώπους που τον αγαπούν όπως είναι.
Η υπεράσπιση των Ακαρνανικών βουνών δεν είναι άρνηση της ανάπτυξης. Είναι υπεράσπιση της ουσίας, του δικαιώματος να παραμείνει ο τόπος ζωντανός, ελεύθερος και ακέραιος.
“Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας”.
Σχόλια